Ni havis for de l' trista nuno
printempon nur en la aŭtuno.
Rigardu, kara, ĉerizarboj floras,
orumas verdan boskon suno maja,
la vintra morno jam delonge foras,
pri juno himnas birdotrilo gaja,
sed... ni senvorte sidas sur la benko,
tra florperdinta kampo pense vagas
kaj ĉesis jam esperi pri la venko,
por trokuraĝo per rezigno pagas...
Jes, samas bildoj, sonoj;
nur lokon ŝanĝis du sezonoj.