Arboskeletoj pingliĝis al friso ĉiela;
en la ĝardeno, klerika merlo promenas
kun manoj subbasken ŝovitaj. Sin dispremas
kontraŭ fenestron mia spiro degela.
Glaciepoko alrampas; baldaŭ nin ĉasos
uroj tra blanka dezerto de neĝaj dunoj;
sub la malvarma feblo de distaj sunoj
ni trolojn timos, kaj klanojn najbarajn frakasos.